Η σχέση ανάμεσα στην ιδέα και στο αντικείμενο

(René Magritte, Le Château des Pyrenees)

Έλεγα- το πουλί είναι μια λέξη που δεν πιάνεται

Αλλά μας τρώνε τόσο του πρωινού οι μικρές τσιμπιές

Ύστερα από τα σύννεφα έρχονται οι ελέφαντες

Έστω πατάν στους ώμους μας ανάλαφρα- σου έλεγα

Μια μεταφορά που μπορεί να μας παρασύρει

Γιατί κι οι λέξεις γίνονται πουλιά και χάνονται

Μες απ’ το κλουβί που ασφαλίσαμε γι’ αλήθεια

Χείμαρροι των αστεριών μας πότισαν με ψέματα

Κορμιά σεντόνια που φορέσανε φαντάσματα

Ταμπέλες σκέψεις π’ οριοθετούνε τα οράματα

Μα τα πεδία ανοικτά σαν φεύγουνε τα κύματα

Κοχύλια και φλουριά στις τσέπες των ονείρων μας

Πέτρες που σχίζουν εύκολα των παιδιών τα θαύματα

Όταν τα λόγια γίνονται βαριά σαν τα βουνά

Πάνω απ’ το έδαφος που στέκονται- γι’ αυτούς έλεγα

Ο διάφανος κύβος που αιωρείται και γυρίζει

Το παλάτι στην κορφή του μετέωρου βράχου

Το ανοίκειο σχήμα γι’ ένα κουφάρι συναισθήματα

Σου έλεγα απλά γι’ αυτά τα άπιαστα αντικείμενα

Ρυάκια και φωτιές που τρέχουν μες από τις τρύπες

Ενός τοίχου που νομίσαμε πως ήτανε νεκρός.

3/12/2008