2/3/09

Το ρήμα της αντήχησης


Τι να σημαίνει των μακρινών κορφών η απάντηση

Η εξοστρακιζόμενη σιγή του σ’ αγαπώ

Το χτύπημα στην πλάτη του κανείς δεν είναι εδώ

Ο λαιμός που τεντωμένος πνίγεται στα σύννεφα

Ο καπνός των τρένων βιαστικά περνά στα στήθια

Κάπου μια γυναίκα λούζεται ποτάμι στα μαλλιά

Το πρωινό βουίζει μες της ζωής τα σώματα

Για κάθε στόμα άφωνο υπάρχει κι ένα κύμβαλο

Για κάθε μέλος του χορού και μία άδεια αγκαλιά

Κάθε αριθμημένος ήλιος μία λάμψη μες στα μάτια

Θολά στην κούπα του κρασιού που πίνει η ευτυχία

Η ανταλλαγή προσώπων στου γυαλιού τα θρύψαλα

Η έκκληση στο σούρουπο που τα βουνά ματώνουν

Το ολοκλήρωμα της έκφρασης δεν έχω τίποτε

Το τίποτε στα ψίχουλα που τα πουλιά μαλώνουν.

24/1/2009


Πίνακας, Rene Magrittte, The Glass Key, 1959



2 comments:

  1. Πολύ όμορφο!καλησπέρα!

    ReplyDelete
  2. Oι στίχοι σου αντηχούν εκεί ποτ η κορυφή συναντιέται με την κορύφωση...είναι ίσως το πιο ωραίο σου ποίημα

    ReplyDelete